DE beroepsontwikkelaar

Ik ben inmiddels aangekomen bij de laatste rol: die van de beroepsontwikkelaar. Ik kon mij eerder slecht voorstellen hoe ik deze rol kan vormgeven en heb daar goed over nagedacht. Hierdoor heb ik inmiddels een beter beeld gekregen van mijn rolinvulling. Ik zie voor mijzelf in deze beroepsrol nog volop groeimogelijkheden.

Huidtherapie zelf is een relatief jong beroep dat voortdurend in beweging is. Daarnaast volgen nieuwe technologieën elkaar in een rap tempo op en worden standaarden en behandelprotocollen verrijkt met de vertaling van nieuwe onderzoeksresultaten. Ik heb geleerd dat om straks als volwaardig huidtherapeut te kunnen werken, het erg belangrijk is om open te staan voor deze constante vernieuwing. Ik zal hiervoor twee voorbeelden gebruiken:

Bij de start van de studie Huidtherapie kregen we het vak Huidtherapie 1. We kregen daarbij uitvoerige informatie over het ontstaan van het beroep. Ik heb geleerd hoe een kleine groep mensen elkaar vonden in een gezamenlijke ambitie: kennis over huidtherapie delen en beter samenwerken om de patiëntenzorg te verbeteren. Zij waren de eerste beroepsontwikkelaars en maakte het uiteindelijk mogelijk dat in 2003 huidtherapeut een wettelijk erkent beroep werd. Dat is volgens mij een waardevolle les: als je ervan overtuigd bent dat iets beter kan in je beroep?  Laat je dan niet weerhouden, maar verzamel overtuigende gegevens zodat ook  anderen het nut van de verandering inzien en samen kom je verder.

In bijlage  5  treft u mijn resultaat zoals afgebeeld in Osiris betreffende mijn tentamen Huidtherapie 1. Ik voeg dit stuk toe, als bewijs van mijn deelname aan deze lessen. 

Vanuit het vak Huidtherapie 4: wondzorg komt mijn andere voorbeeld: Tijdens deze lessen heb ik veel geleerd over de snelle ontwikkelingen op het gebied van wondzorg, zoals (semi)-occlusieven verbanden. Tegenwoordig weet men door onderzoek dat (semi-)occlusieven verbanden die een aantal dagen blijven zitten een betere vochtige wondgenezing geven dan de passieve absorberende wondbedekker, die hierbij bij iedere verbandwisseling ook de macrofagen, fibroblasten, groeifactoren, hormonen en enzymen verwijderen. Door de ontwikkeling van de moderne (semi-) occlusieve wondbedekkers heeft de patiënt bovendien minder pijnbeleving bij de verbandwissel. Een ander onderwerp tijdens deze lessen is de behandeling van decubitus en het verschil met de aanpak bij vochtletsel. Ik heb geleerd dat die aanpak erg verschilt van elkaar en dat het dus erg belangrijk is om deze wondvormen van elkaar te kunnen onderscheid

In gesprek met mijn moeder hierover (zij is Hbo-Verpleegkundige), heb ik gehoord hoe daar vroeger over gedacht werd. Ze vertelde mij hoe diepe wonden (decubitus en vochtletsel) nog niet zo heel lang geleden zonder uitzondering met ijs en hete lucht werden behandeld en de huid eromheen dik werd ingesmeerd met vette of juist uitdrogende smeersels. Allemaal in de overtuiging dat de oude generaties artsen en (hoofd)-verpleegkundigen het wel zouden weten en zonder zich af te vragen of het niet anders, beter kon. Nieuwe inzichten werden daardoor maar heel langzaam in de praktijk gebracht, terwijl we met de kennis van nu leren dat dit feitelijk slechte behandelingen waren die meer kwaad dan goed deden. 

Van dit soort gesprekken heb ik geen bewijsmateriaal. Wel leer ik hiervan dat professionals binnen de gezondheidszorg allemaal zelf verantwoordelijk zijn voor de kwaliteit van hun eigen beroepsmatig handelen. Het is niet voldoende om daarvoor blindelings te volgen wat anderen doen. Ik moet straks als huidtherapeut zelf ook weten dat mijn handelen de patiënt geen kwaad doet. Bijvoorbeeld via bijscholing of door intervisie en collegiale auditing. Door te reflecteren op mijn eigen handelen en daarop te reageren, ben ik straks beter in staat de kwaliteit van mijn handelen te borgen.

Van deze gesprekken en van de lessen op school leer ik ook dat de rol van beroepsontwikkelaar volgens mij betekent dat je niet stil wilt blijven staan bij vertrouwde technieken en materialen, maar altijd open moet blijven staat voor inzichten en kennis over nieuwe materialen. Maar ook dat je deze nieuwe kennis en ervaringen met elkaar deelt, zodat deze kennis weer aanleiding kan zijn van weer nieuwe ontwikkelingen en verbeteringen. Zo kan ik bijdragen aan de kwaliteitsverbetering in de gezondheidszorg.

Ik ben hiervoor ook van plan een abonnement te nemen op het tijdschrift van de vereniging van Huidtherapeuten NvH om op de hoogte te blijven van de laatste ontwikkelingen. Zo kan ik ook straks na mijn studie actief de beroepstaken uitvoeren onder 13.1: open staan voor nieuwe ontwikkelingen (vakliteratuur, overleg, nascholing).

Vorig jaar ben ik aanwezig geweest op de productenmarkt en heb ik alvast een sfeerimpressie gekregen van de verschillende disciplines en producten die wij tegen kunnen gaan komen in ons vakgebied. In de toekomst wil ik mijzelf gaan specialiseren in het cosmetische gedeelte van het vak van Huidtherapie en daarvoor is het volgens mij erg belangrijk goed op de hoogte te zijn van de ontwikkelingen. Om dat te bereiken wil ik specifieke beurzen en lezingen bijwonen.

Op het gebied van de ‘Algemene professionele competenties’ heb ik in de rol van beroepsontwikkelaar de volgende competentie eigen gemaakt:

13. De huidtherapeut borgt de kwaliteit van het eigen beroepsmatig handelen.

De beroepstaken die hieronder vallen zijn:

13.1 open staan voor nieuwe ontwikkelingen (vakliteratuur, overleg, nascholing)

13.2 reflecteren op eigen handelen

Op het gebied van de ‘Overige competenties’ ben ik in de rol van beroepsontwikkelaar de volgende competentie aan het ontwikkelen:

15.1 bijdragen aan de kwaliteitsverbetering in de gezondheidszorg